Urodził się w Castelnuovo d'Asti 16 sierpnia 1815 r., stracił ojca w wieku 2 lat, wychowywała go mama, kładąc akcent na życie zgodne z wiarą i uczciwe.

W wieku 9 lat pod wpływem proroczego snu przeczuwa, że powinien poświęcić się wychowaniu młodzieży. Już jako chłopiec rozwesela rówieśników zabawą zachęcając do pracy, modlitwy i nauki religii.

Po święceniach kapłańskich (1841) programem życia czyni słowa: Da mihi animas cetera tolle (Rdz 14, 21) tj. Daj mi dusze, resztę zabierz i rozpoczyna swój apostolat wśród najuboższej i trudnej młodzieży Turynu.

Poprzez wychowanie i pracę duszpasterską, opartą na rozumie, religii i miłości (System Prewencyjny), prowadził młodzież do refleksji nad życiem, do spotkania z Bogiem i ludźmi, wychowywał do wiary i życia sakramentalnego, do obowiązków apostolskich, obywatelskich i zawodowych. Jednym z najpiękniejszych owoców jego pedagogiki jest św. Dominik Savio.

Źródłem niestrudzonej aktywności i skuteczności działań ks. Bosko było jego stałe zjednoczenie z Bogiem, miłość do młodzieży i bezgraniczna ufność do Maryi Wspomożycielki, którą uważał za inspiratorkę całego swojego dzieła oraz najlepszą wychowawczynię.

Swoim synom salezjanom pozostawił jako dziedzictwo formę życia zakonnego prostego, ale rzetelnie zbudowanego na cnotach chrześcijańskich, na kontemplacji w działaniu i w syntetycznym dwumianie "praca i umiarkowanie".

Wśród chłopców szukał najlepszych współpracowników swoich dzieł, dając początek Towarzystwu Salezjańskiemu (1859); razem ze św. Marią Dominiką Mazzarello założył Zgromadzenie Córek Maryi Wspomożycielki (1872); w końcu, z ludźmi świeckimi, mężczyznami i kobietami, utworzył Stowarzyszenie Współpracowników Salezjańskich (1876) dla wspierania dzieła wychowania młodych, wprowadzając w ten sposób nowe formy apostolatu w Kościele.

Zmarł 31 stycznia 1888 r. w Turynie. Beatyfikowany 2 czerwca 1929 r.; kanonizowany 1 kwietnia 1934 r. W procesie kanonizacyjnym ks. Bosko, naoczni świadkowie w detalach opisywali przypadki z jego życia, kiedy uzdrawiał ślepych, głuchych, chromych, sparaliżowanych, nieuleczalnie chorych. Wskrzesił co najmniej jednego umarłego. Posiadał nader rzadki nawet wśród świętych dar bilokacji, rozmnażania orzechów, kasztanów jadalnych i Komunii świętej. Najwięcej rozgłosu przyniósł mu jednak dar czytania w sumieniach ludzkich, którym posługiwał się często, wychowując swoich chłopców, wyprowadzając ich na dobrą drogę i pomagając w ich wychowaniu rodzicom, wychowawcom i opiekunom.

W stulecie jego śmierci - 31 stycznia 1888 r. - papież Jan Paweł II nazwał go i ogłosił Ojcem i Nauczycielem młodzieży.